In het nieuws de afgelopen weken: gebeurtenissen die de geschiedenisboeken halen. Twee hiervan maken deel uit van de IWPR dossiers.
ps: helaas moesten we het IWPR NL Oekraïne event afblazen omdat onverwachts niet al onze gasten naar Nederland konden reizen. We hebben alle genodigden hiervan op de hoogte gesteld, maar voor alle zekerheid nogmaals melding hiervan.
Intussen blijven de bijdragen van IWPR’s Damascus Bureau schrijnend als altijd, en ook zoals altijd: anoniem. De veerkracht van de schrijvers is bewonderenswaardig: ze putten hoop uit de kleinste dingen, ze overleven in gruwelijke omstandigheden en soms zijn ze vindingrijker dan ze zelf voor mogelijk hielden.
Op 8 maart jongstleden, Internationale Vrouwendag, publiceerde IWPR global uitsluitend verhalen over vrouwen. Twee hiervan plaatsen we deze week in onze Nederlandse nieuwsbrief, omdat ze zo invoelbaar maken met wat voor problemen deze vrouwen en hun families te maken hebben.
IWPR werkt al sinds 2003 in Irak. Niet alleen voeren we daar onze eigen programma’s uit, soms steunen we ook projecten van derden, zoals het ‘Displaced Dreams Project’ van de Rain Organisation for Social Development. Meer dan zevenhonderd kinderen tussen de zeven en 12 jaar kregen nabij Erbil enkele dagen tekenles van kunstacademie studenten. Negentig procent van die kinderen was met hun familie gevlucht voor IS. Tekenen bleek voor hen een welkome manier om hun gevoelens op papier te zetten.
Gisteren stuurde een 17-jarige Israelische studente, bezig met een werkstuk voor een programma van de Verenigde Naties, ons een email: ze wilde onderzoeken wat voor effect de Bosnische oorlog op kinderen heeft gehad. Ze kon er echter geen informatie over vinden en kwam toen IWPR's website tegen. We hebben haar aan diverse links naar onze artikelen geholpen, met verhalen over de kinderen van toen en de jongeren van nu.
Dit zijn verhalen over drie gewone mensen — gewone vrouwen, om precies te zijn. Twee van hen wonen in Syrië, de een als vluchteling, de ander als jonge moeder. De derde woont in Afghanistan en het klinkt misschien raar, maar haar leven ziet er vergeleken bij de andere twee nog tamelijk zonnig uit.
Hoe verzoen je je na een oorlog en bouw je je leven weer op? Ook over dit soort vraagstukken rapporteert IWPR. Deze week twee verhalen. Eén uit Syrië, waar het begrip ‘opbouw’ helaas nog ver weg lijkt maar het dagelijkse leven toch weer wordt opgepakt - en één uit Bosnië, waar een oude IWPR film over een vrouwenvoetbalelftal nu wordt ingezet bij een debat over vrede en verzoening.
De naam zegt eigenlijk al waar IWPR’s 'Promoting Human Rights and Good Governance in Afghanistan' om draait. Deze week twee verslagen uit dit programma, dat gefinancierd wordt door de Delegatie van de Europese Unie voor Afghanistan. Wie neemt de moeite om zich aan de wet te houden?
Overheden in Centraal Azië doen hun best om te voorkomen dat jongeren zich aansluiten bij IS, ze blokkeren websites of verbieden partijen die ze van extremistische sympathieën verdenken.
IWPR is in januari in het noorden van Nigeria van start gegaan met een pilot van ons Open Minds-programma, dit maal met steun van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken.
IWPR Nederland wenst u allen een voorspoedig en vredig 2016 – en dat het jaar vooral veiliger mag worden voor alle (burger) journalisten die hun leven wagen in oorlogsgebieden. ‘We need to create change’ zegt een van de deelnemers aan onze social media training in Irak. Laten wij niet ophouden hen daarbij te helpen.
